Bazen hayat, sizi en güvendiğiniz dallardan aşağıya bırakıverir. 1994’te başlayan bu yolculukta, 2025 benim için takvimlerin değil, ruhumun kışına denk geldi. Güzel başlamıştı oysa; ellerim çiçeklerle doluydu, sofralarım herkese açıktı, rüzgar hep arkamdan esiyordu. Sonra birer birer kararmaya başladı ışıklar. Emek verdiğim bahçeler kurudu, hayallerim birer birer suya düştü. Ama asıl fırtına dışarıda değil, içeride koptu.

Biz bu dünyaya "düştük". İsteğimizle gelmedik, ne zaman gideceğimizi bilmiyoruz. Sanki devasa bir sahnenin ortasına fırlatılmış, eline replikleri tutuşturulmuş acemi oyuncular gibiyiz.

İnsan, yolun başında kelimelere sığınır. Anlatmak, anlaşılmak, keşfetmek için kelimelerden köprüler kurar. Kelimeler, ruhlar arasındaki mesafeyi kapatan nazlı elçilerdir. Ama her elçi gibi, onların da görevi bir gün biter. Çünkü kelimeler, ne kadar zengin olurlarsa olsunlar, birer kalıptır. Aşkı, sevgiyi, birliği anlatmaya çalışır ama asla o hâlin kendisi OLAMAZLAR.